فالواقعه خداوند عنده لطافت، عنده بخشش، عند بی خیال شدن، عند چشم پپوشی و عند رفاقت است، رفیق خوب و با مرام همه چیزش را پای رفاقت میدهد، ما بایستی فکری برای اهلی شدن آدم ها بکنیم، اهلی کردن ینی ، اهلی کردن ینی ایجاد علاقه کردن، و این تنها رسیدن راه به خداس، و این خیلی مهم است ...

این امید ماست به لطف بی دریغ خدا که به ما این حیات جاودانه را هدیه کرده است. زنده باد اسلام، زنده باد تشیع ناب جعفری...

خداوند متعال در قرآن می فرماید:

یُرِیدُونَ أَن یُطْفِؤُواْ نُورَ اللّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَیَأْبَى اللّهُ إِلاَّ أَن یُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ

مى‏خواهند نور خدا را با سخنان خویش خاموش کنند ولى خداوند نمى‏گذارد تا نور خود را کامل کند هر چند کافران را خوش نیاید

وظیفه ما هم طبق سنت الهی تنها و تنها گسترش این نور است، نه مبارزه با آن تاریکی! 

پس چه بهتر است بجای انتشار و شهرت بخشیدن به پلیدی ها، قسمتی هرچند کوچک و در حد توان خودمان، از این نور لایزال الهی بگسترانیم.

تایپوگرافی از نام مبارک امام نقی سلام الله علیه، به منظور استفاده طراحان و گرافیست های عزیز در گسترش این نور مظلوم. امام هدایت...

روی عکس کلیک کنید

چوپان های قدیم دربیان برای پخت نان چهارسنگ پهن و صاف و بزرگ را به شکل چهار دیواری کنار هم قرار می دادند و میان آن آتش به پا می کردند.

بعد از داغ شدن سنگ ها خمیر را مانند تنور بر روی آن می زدند تا پخته شود، و نام این نان چهار سنگ بود.

 مطمئنا چقدر خوشمزه بوده و می چسبیده توی اون خستگی ها!

حال اگر سنگ بزرگ نبوده خمیر را گرد کرده و در میان آتش قرار میدادند تا پخته شود و اگر در میان آن کمی روغن حیوانی قرار می دادند نامش کماش می شد.

مطمئنا خوشمزه و پر خاصیت بوده است، شاید و شاید ظاهرش کمی شبیه نان باکت های گرد این روزها ولی نه اینقدر تمیز و خوشگل.

بعضی کشورشان استعمار است

          و بعضی کشورشان استحمار استکبار!

افکار بعضی نیز استعمار مرتدین است 

      و افکار بعضی استحمار حماقت خودشان!

اینگونه است که جهانی داریم که سازمان های بین المللی اش آنگونه هستند که در کشوری از دیکتاتور آدم کش آن حمایت می کنند تا شیعیان را نسل کشی کند (بحرین) و در کشور از سلفی ها و وهابی ها حمایت کند تا با حکومتی که به اسلام نزدیک است و دشمن اسرائیل بجنگد (سوریه)...

و اینگونه است که در کشوری که سرتاسر آن انوار هدایت الهی است، دشمنان حکومت اسلامی و اسلام داریم، تن و فکرشان استعمار و استحمار حماقت و لج بازی بچگانه شان است و بس....

این روزها هرچه جمع و تفریق و ضرب و تقسیم می کنم، هرچه دودوتا چهارتا می کنم، می بینم اسلام چیزی نیست جز تسلیم محض شدن

اسلام ایمان آوردن نیست، اسلام فریاد زدن اعتقادات نیست

اسلام عمل است... 

اسلام فقط و فقط تقواست...

در تقواست که اعتقادات تعریف می شوند

در تقواست که اعمال ما ارزشمند می شوند

در تقواست که ایمان ما رنگ خدایی پیدا می کند

در تقواست خیر دنیا و آخرت...

از کدام بگویم؟ از شیخ رجب علی خیاط بگویم یا از علامه جعفری؟ 

پوک می خدا... پوک می!